Bir Öğretmen Gününde Kaybolan O Sesler ve Benim Günlüğüm

İzmir’in tuzlu rüzgarları pencere pervazına çarparken, defterimin kenarına düşen o tanıdık melankoliyle karşılaşırım yine. Benim için günün son saatleri, sadece bir dersin bitişi değil; aynı zamanda o büyük, uğultulu müzikal yolculuğun da başlangıcıdır. Öğretmenlik mesleği, bazen insanın en büyük enerji tüketicisi oluyor. Çocukların o saf merakıyla dolu gözlerine bakıp, onlar için sabırla bir kavramı yeniden inşa ederken, kendi iç dünyamdaki o derin yankıları susturmak gerekiyor.

Kalbin Sesine Kulak Verme Sanatı

İnsan bazen kendini o kadar çok bir rolün içine bırakıyor ki, kim olduğunuzu unutan gibi olabiliyor. Benim için bu rol, Sabırlı Öğretmen oluyor; bilgisini aktaran, sınıf disiplinini sağlayan kişi. Ama kapılar kilitlendiğinde, o maske düşüyor ve Serpil Aksoy, sadece dinleyen, hisseden bir gezgine dönüşüyor. İşte bu geçiş anlarıdır benim için en değerli olanlar.

Geçenlerde, bir öğrenci ödev olarak getirdiği o eski plaklardan biri vardı. Kapak bile yıpranmış, kareli bir cilt. İçinden çıkan plak ise tam da benim ruh halime dokundu; belki de kimsenin çalmadığı, unutulmaya yüz tutmuş bir 90'lar slow’u. O an, sanki o plak sadece benim değil, bütün gençliğimin de tozlu bir sayfasını çevirmiş gibi geldi. O ses, bana o okul bahçelerinde geçirilen teneffüs molalarını, bitmeyen şarkıları ve her şeyin o kadar da aceleye gelmediği o büyük bilinmezlik hissini geri yaşattı.

Bu küçük şeyler değil mi bizi biz yapan? Bir şarkının sözlerindeki o basit bir kelime, bir gitar rifinin o beklenmedik uzunluğu... Bunlar benim için bazen bütün bir roman kadar yoğun. Bir şarkıyı dinlerken, sadece notaların birbirini takip etmesini beklemiyorum; ben o şarkının içinde kaybolup, onunla birlikte başka bir zamanda, başka bir yerde bulunuyorum. Sanki her melodi, benim için küçük bir Seyahat Edebiyatı parçası oluyor. O kasvetli kış günlerinde bile, bir şarkının büyüsüyle o yazlık mekanların dinginliğini yeniden yaşıyorum.

Dijital Çağda Analog Bir Durak Noktası

Bu blogu yazarken de aynı şeyi yaşıyorum sanırım. Dijital dünyanın bu hızına ayak uydurmaya çalışırken, hep bir geriye dönüş ihtiyacı hissediyorum. O analog kaydın o hafif uğultusu, plak çalardan gelen o tanıdık hışırtı... Bu sesler bana bir tür ritüel sunuyor. Sanki doğanın kendi sesi gibi, acele etmeden, sabırla dinlenmeyi öğretiyorlar.

Bu yüzden bazen düşünüyorum da; biz bu kadar hızlı koştururken, durup sadece dinleme eylemini gerçekten yapıyor muyuz? Yoksa kulaklarımız da bizim gibi, sürekli yeni bir bilgiye ulaşma telaşında mı? Ben o şarkıları dinlerken bu soruyu soruyorum aslında. O eski Türk popunun ritmi, bize o bilgiyi değil; kalbimizi dinleme cesaretini hatırlatıyor.

Ve bu, benim için her gün yeniden keşfettiğim bir şiir gibi. Bir öğrenciye anlatamadığım bütün o ince nüanslar, bu müziğin dilinde kusursuzca ifade ediliyor. Yarın belki yeni bir şarkı, yarın da tamamen farklı bir duyguyla karşıma çıkacak. Ve ben yine o eşsiz melankolinin ortasında, sadece bir dinleyici olarak var olacağım.