Belki de Hep Yanlış Anladığımız O Rastgeleliklerdı

İzmir’in o puslu öğleden sonrası... Sanki bütün şehir, benimle birlikte eski bir kaset bandının sarılışını dinliyormuş gibiydi. Deniz kokusu, hafif bir çamur kokusu ve radyoda takılan o tanıdık, biraz da ulaşılmaz melodi. İşte bu kareler, çoğu zaman en büyük keşiflerimizin başladığı yer oluyor.

Biz hayatı, müziği, ilişkileri hep bir düz çizgi üzerinde yürütmeye çalışırız. Sanki her duygunun, her karşılaşmanın, her notanın mükemmel bir mantıkla kurulmuş bir mimari eseri olması gerektiğini düşünürüz. Her şeyin bir sebebi, bir sonucu vardır. Oysa bazen, en büyük anlatılar, en küçük, en aceleyle geçiştirilmiş gibi görünen anlarda gizlidir. Ve benim bu kaydettiğim çoğu şey de öyleydi; bir tür "yanlış anlama" defteri benim için.

Geçmişe dönüp baktığımda, özellikle de dinlediğim o 90'lar parçalarının karmaşık katmanlarına dokunduğumda, en çok da benim bu mükemmeliyetçilik yanımdan dolayı tökezlediğimi fark ediyorum. Bir şarkının bizi buraya getirmesi tesadüf müydü, yoksa bilinçaltımızın binlerce sayfa boyunca inşa ettiği o büyük bir senaryonun sahneye çıkışı mı? Eskiden her şeyi bu büyük komploya oturtmaya çalışırdım. Sanki o melodi, benim kaçırdığım o kritik bir ipucunu veriyordu ya da tam tersi, o melodinin benim zihnime çarpıtılmış bir yankı olarak ulaşması gerekiyordu.

Filtrelediğim Sesler ve O Trompetin Yankısı

Hatırlıyorum da, bir şarkıyı dinlerken ruhumun o en köşede sakladığı alana dokunurmuş gibi hissederdim. O an, sanki müziğin sunduğu o duygusal kaosu, kendi hayatımın çözülmeyi bekleyen o karmaşık düğümlerine benzetirdim. Bir virgülün eksikliği, bir sonraki vuruşun gelmemesi... Bunların hepsi benim için o büyük "Ama neden şimdi bu geldi?" sorusunu doğururdu.

Bu yüzden, birçok yorumumda da bu "yanlış yapılan" şeyin ne olduğuna takılı kaldım. Eğer bir ilişkinin bitişini o şarkının sonundaki belirsiz bir gitar tınısında gördüysem, bu benim o tınıyı alıp, bütün bir hikayenin kapanış cümlesi olarak zorlamamdan ibaretti. Oysa belki de o tını, sadece o anın havada asılı kalan, çözülmemiş bir nefesiydi.

Bu yazıları yazarken fark ediyorum ki, o anki duygusal yoğunlukla, o melodi benim için bir gerçeği doğrular nitelikteydi. Ama şimdi, İzmir'in bu sakin rüzgârında oturup dinlediğimde, benim o gerçeği müzikle uydurmuşum. Oysa müzik, en saf haliyle, sadece o anın geçirildiği mekandır.

Belki de hayatın en güzel akorları, biz onlara "neden?" diye sorduğumuz o rastgele gelmelerindedir. Hiçbir büyük sebebi olmaması, o anı ona ait kılan sihir olabilir. Bir sonraki dinlediğimde, o mükemmeliyetçilik gözlüğümü çıkarıp sadece dinlemeyi öğreneceğim sanırım. Sadece dinlemek. Ve o tınıyı, sadece bir nefes olarak kabul etmek.